Πώς Nα Κάνεις Tην Πρώτη Πρόταση, Παράγραφο + Tις Πρώτες 3 Σελίδες Σου Ακαταμάχητες



Είμαι σίγουρη ότι μέχρι τώρα έχεις διαβάσει αρκετά βιβλία που άρχισαν να σου ελκύουν την προσοχή και να γίνονται ενδιαφέροντα μετά τις πρώτες 50, 80, πολλές φορές και 100 πρώτες σελίδες.


Υπάρχει λόγος που συμβαίνει όλο αυτό και καλό είναι τα δικά σου βιβλία να είναι ενδιαφέροντα από την πρώτη κιόλας πρόταση!


Ένα χειρόγραφο μερικών εκατοντάδων σελίδων ξεκινά από την πρώτη του πρόταση. Είναι το πρώτο πράγμα που διαβάζει ένας εκδότης, ένας ατζέντης, ένας επιμελητής, ένας κριτικός λογοτεχνίας, αλλά και όλοι σου οι αναγνώστες!


Μέσα σε αυτήν την πρώτη πρόταση οφείλεις – αλλά ταυτόχρονα έχεις και την ευκαιρία σου – να εντυπωσιάσεις και να έλξεις τον αναγνώστη σου «προς τα μέσα», προς τις γραμμές που ακολουθούν πάνω στο χαρτί σου!


Κάντο λοιπόν!


Μην χαραμίζεις την πρώτη σου πρόταση και κατ’ επέκταση την πρώτη σου παράγραφο για να «συστήσεις» και εξηγήσεις το πού, το ποιος, το πώς και το γιατί. Εδώ είναι η ευκαιρία σου για να «ορμήσεις» στον αναγνώστη/θεατή, ώστε κι αυτός με τη σειρά του να θέλει να «ορμήσει» με τα μούτρα στο υπόλοιπο κείμενό σου.


Κάνε την πρώτη σου πρόταση αξέχαστη για τον αναγνώστη σου. Κάνε την συγκλονιστική και δώσε του αυτό το κάτι, που να μην μπορεί να «ξεφύγει», ώστε να θέλει οπωσδήποτε να διαβάσει παρακάτω. Και πώς μπορεί να είναι μια τέτοια πρώτη πρόταση;

  • Διαταράσσει.

  • Δημιουργεί εντάσεις.

  • Προκαλεί.

  • Σπάει ένα φυσικό ή φυσιολογικό σχήμα.

  • Δημιουργεί αντιπαλότητες.

  • Υψώνει εμπόδια.

  • Απειλεί.

Και γιατί όλα αυτά;... γιατί αυτό είναι η λογοτεχνία… μια συνεχής πάλη ανάμεσα σε στοιχεία σαν και τα παραπάνω και στην προσπάθεια των ηρώων να ξεφύγουν από αυτά, να τα υπερνικήσουν και να συνεχίσουν την ζωή τους.


Για παράδειγμα: «Η Τετάρτη ήταν μια όμορφη μέρα για την Θεσσαλονίκη, με έναν λαμπερό ήλιο και γεμάτη θετική ενέργεια».


Είμαι σίγουρη ότι έχεις διαβάσει αρκετές πρώτες προτάσεις που έχουν έναν ουδέτερο έως αδιάφορο για τον αναγνώστη συναισθηματικό αντίκτυπο. (Θυμήσου πως η λογοτεχνία σε όλο της το μεγαλείο, είναι ένα τεράστιο συναισθηματικό πάρε δώσε ανάμεσα σε αναγνώστες/θεατές και δημιουργούς!). Μπορεί και να έχεις γράψει τέτοιου είδους εναρκτήριες προτάσεις και να αναρωτιέσαι γιατί δεν είχε το κείμενό σου τον αναμενόμενο αντίκτυπο.


Στο παραπάνω παράδειγμα:

  • Δεν υπάρχει κανένα συναίσθημα.

  • Δεν υπάρχει καμιά διαταραχή.

  • Τίποτα δεν δημιουργεί εντάσεις.

  • Τίποτα δεν προκαλεί.

  • Τίποτα δεν σπάει ένα φυσικό ή φυσιολογικό σχήμα.

  • Τίποτα δεν δημιουργεί αντιπαλότητες.

  • Τίποτα δεν υψώνει εμπόδια.

  • Απολύτως τίποτα δεν απειλεί τίποτα και κανέναν.

Αν και είναι μια πρώτη πρόταση που δεν είναι απαραίτητο ότι θα απογοητεύσει τον αναγνώστη, σίγουρα δεν του εξάπτει την περιέργεια να διαβάσει και παρακάτω. Θα διαβάσει μεν – γιατί είναι η πρώτη πρόταση – αλλά θα διαβάσει από κεκτημένη ταχύτητα και όχι από αμείωτο ενδιαφέρον και περιέργεια για το πώς θα συνεχίσει αυτό το κείμενο.


Αν όμως η ίδια πρώτη πρόταση διαμορφωνόταν ως εξής: «Η Τετάρτη ήταν μια όμορφη μέρα για την Θεσσαλονίκη, με έναν λαμπερό ήλιο και γεμάτη θετική ενέργεια, μέχρι τη στιγμή που ο Διονύσης έπρεπε να δολοφονήσει ακόμη έναν άνδρα σήμερα κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού του γεύματος στο πιο κεντρικό μαγαζί της πόλης».


Και φυσικά το «δόλωμα» έχει ειπωθεί. Και φυσικά είμαι σίγουρη πως αναγνωρίζεις την διαφορά!

  • Αναταραχή.

  • Ένταση.

  • Πρόκληση.

  • Σπάσιμο του φυσικού – φυσιολογικού σχήματος.

  • Απειλή.


Είναι όλα εδώ! Στην πρώτη σου πρόταση! Μια πρώτη πρόταση πλούσια σε συναισθήματα «ανησυχίας» και περιέργειας για τον αναγνώστη σου!


Θυμήσου λοιπόν την επόμενη φορά – αλ