Τα Λάθη Που Έκανα Ως Νέα Συγγραφέας Μυθιστορημάτων Και Πως ΕΣΥ Μπορείς Να Τα Αποφύγεις


Πάντα το λέω και θα εξακολουθήσω να το λέω..

Όταν έχουμε όνειρα – όσο μεγάλα και τρελά κι αν φαντάζουν καμιά φορά, θα πρέπει να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό για να τα πετύχουμε, ανεξάρτητα από το αν νοιώθουμε την απαιτούμενη αυτοπεποίθηση ή όχι, ανεξάρτητα από την γνώμη που μπορεί να έχει ο περίγυρός μας ή τι μπορεί να λένε ή να φαντάζονται για μας!

Έχοντας κι εγώ επιθυμίες σαν και τις δικές σου για την ζωή και την συγγραφή, πριν από αρκετά χρόνια άρχισα να γράφω τα πρώτα μου βιβλία μόνο και μόνο για να αντιμετωπίσω πολύ σύντομα μια σειρά από προκλήσεις, προβλήματα και ερωτηματικά.

Βλέπεις… διαπίστωνα πως από την αρχική μου ιδέα/έμπνευση μέχρι το κείμενό μου να γίνει μυθιστόρημα και να φτάσει τα ράφια των βιβλιοπωλείων κι από εκεί να πάει στα χέρια και στις καρδιές των αναγνωστών μου, η διαδρομή ήταν μεγάλη, άγνωστη, ενδιαφέρουσα, είχε αναποδιές, προκλήσεις και θέματα προς επίλυση για τα οποία δεν είχα ιδέα πως να τα λύσω.

Μάλιστα κάποια θέματα τα προσέγγιζα εντελώς λάθος ενώ τα περνούσα για σωστά, ενώ κάποια άλλα τα αγνοούσα εντελώς.

Το σίγουρο ήταν πως στην διαδρομή αυτή είχα να διδαχτώ πολλά.

Σήμερα θέλω να σου μιλήσω για τα λάθη που έκανα ως νέα συγγραφέας μυθιστορημάτων. Εγώ λειτουργούσα λάθος, και πολύ φοβάμαι πως τα ίδια λάθη επαναλαμβάνεις ακόμη και τώρα κι εσύ.

Υπήρχαν πράγματα που έπρεπε να γνωρίζω από την από την αρχή της συγγραφικής διαδικασίας κι εγώ δεν τα γνώριζα!

Έπρεπε να κατέχω κάποιες απαραίτητες γνώσεις, αλλά και διαδικασίες για να έχω εκδοτική και οικονομική επιτυχία, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, κι εγώ δεν είχα ιδέα από αυτά τα πράγματα… μόνο κάποιες υποψίες είχα, έχα μαζέψει κάποιες σκόρπιες κουβέντες από εδώ κι από εκεί, κάποιες φαντασίες είχα για το πως με βόλευε να είναι τα πράγματα, όπως αποκαλύφθηκε στο μέλλον... αλλά τίποτα το ουσιαστικό.

Με δυο λόγια δεν είχα ιδέα για το τι είναι αλήθεια και τι ψέμα για τον χώρο εκδόσεων.

Δεν ήξερα να εστιάζομαι σε όλα όσα με κάνουν πραγματικά ξεχωριστή συγγραφέα, και δεν ήξερα πώς να βελτιώνω αυτά τα χαρακτηριστικά του ταλέντου μου.

Αποτέλεσμα;

Στην αρχή τα κείμενά μου, έμοιαζαν με ημερολόγια, ήταν βαρετά, απείχαν πολύ από αυτό που ονομάζεται ολοκληρωμένο βιβλίο και φοβόμουν πως ότι γράφω, ή μιμείται τους αγαπημένους μου συγγραφείς και δεν έχει αυθεντική συγγραφική φωνή, ή απλά έχει χιλιοειπωθεί.

Ευτυχώς γρήγορα ανακάλυψα πως ακόμη και οι μη σύγχρονοι συγγραφής (αυτοί που σήμερα ονομάζουμε κλασικοί και τα βιβλία τους είναι διαχρονικά και διδάσκονται ακόμη και στα πανεπιστήμια όλου του κόσμου) γνώριζαν, κατείχαν και εφάρμοζαν μια σειρά από τεχνικές, εργαλεία, μεθόδους και μυστικά έμπνευσης, παραγωγικότητας, επιτυχίας, προόδου, ολοκλήρωσης και έκδοσης των κειμένων τους, ανεξάρτητα από την κατηγορία και το μέγεθός τους.

Μια γνώση παγκόσμια, διαχρονική που αποτελεί θεμέλιο λίθο τόσο για την έκφραση της τέχνης της συγγραφής, όσο και για το τεχνικό κομμάτι της συγγραφής – κι εγώ είχα μεσάνυχτα για όλα αυτά!

Το μόνο που ήξερα γράφοντας ήταν πως -- για να δώσω την ευκαιρία στον εαυτό μου να ζήσω επιτυχημένα συγγραφικά -- χρειαζόμουν απαντήσεις, λύσεις, εργαλεία και τεχνικές που είναι απαραίτητες για να ξεκινήσεις, να συνεχίσεις, και να ολοκληρώσεις τα μυθιστορήματά σου.

Κι εγώ, όπως κι φαντάζομαι κι εσύ, στα πρώτα μου βήματα δεν είχα στα χέρια μου αυτά τα εφόδια, είχα μόνο…

Την γνώση πως και η συγγραφή είναι ακόμη μία τέχνη που διδάσκεται και μαθαίνεται στο τεχνικό της κομμάτι, όπως όλες οι μορφές τέχνης… άρα ήξερα ότι πάντα μπορώ να μαθαίνω, να εξελίσσομαι, και να βελτιώνομαι.

Ήξερα πως έπρεπε να δουλέψω με την δημιουργικότητά μου, με αυτό που ονομάζουμε έμπνευση, ταλέντο, θείο χάρισμα ή μεράκι για συγγραφή και πως έπρεπε να το καλλιεργήσω και να συνεχίζω να το καλλιεργώ, αντί απλά να επαναπαύομαι σε αυτό.

Είχα πλοκές στο κεφάλι μου και στα χαρτιά μου, μόνο που το ένστικτό μου φώναζε πως δεν έχουν ενδιαφέρον και πως σίγουρα δεν είναι ολοκληρωμένες – και πως κάτι θα πρέπει να κάνεις γι΄αυτό.

Είχα κείμενα… που αργότερα ανακάλυψα πως δεν είχαν καμία δομή… άσε που στην αρχή δεν είχα ιδέα για το τι είναι η δομή ενός λογοτεχνικού κειμένου.

Δεν ήξερα αν έπρεπε να γράφω με ή χωρίς σχεδιάγραμμα, δεν ήξερα πιο είναι το σωστό και πέρασα άπειρες ώρες αγωνίας και δυσκολίας, μέχρι να μάθω ποιος είναι ο πιο σωστός και ο πιο αποδοτικός τρόπος να γράφω για μένα… και με ή με χωρίς σχεδιάγραμμα.

Υπήρχαν τεχνικές και μοντέλα συγγραφής, όπως η Τεχνική των 3 Λέξεων, ή η Τεχνική των Συναισθημάτων, το Σύστημα LOCK, που όταν τα ανακάλυψα και τα εφάρμοσα, είδα τα κείμενά μου να απογειώνονται από λογοτεχνικής άποψης και η δική μου δουλειά ως συγγραφέας να γίνεται πιο εύκολη, πιο εμπνευσμένη, και πιο παραγωγική από ποτέ.

Δεν γνώριζα πως κάθε φορά που ήθελα να βάλω μια έμπνευση για ένα βιβλίο στο χαρτί (ή τον υπολογιστή) – όφειλα, αλλά και ταυτόχρονα – μπορούσα να την οργανώσω μόλις σε 5+12 Βήματα… άλλη μια πάρα πολύ σπουδαία τεχνική! Και να δω αν αξίζει τον κόπο να ασχοληθώ μαζί της ή όχι.

Μετά είχα να κάνω με ήρωες…

Ανακάλυψα πως πρόκειται για το κομμάτι της λογοτεχνίας που σε κάνει να είσαι τρεις άνθρωποι μαζί και πως αν δεν καταφέρεις να ταυτιστείς με αυτούς τους τρεις ανθρώπους για κάθε ήρωά σου, τότε απλά θα γράφεις για μια καρικατούρα που θα της έχεις δώσει όνομα και όχι για έναν ήρωα με τον οποίο ο αναγνώστης σου θα μπορέσει να ταυτιστεί.

Είχα να ασχοληθώ με διανομή των ρόλων μου, που τις περισσότερες φορές δεν ήταν αυτονόητη.

  • Ποιος πρέπει να είναι ο πρωταγωνιστής;

  • Ποιοι οι δεύτεροι ρόλοι;

  • Ποιος ο ανταγωνιστής – εχθρός;

  • Ποιοι οι σύμμαχοι;

  • Ποιος ο μέντορας;

  • Ποιος η έκπληξη;